Técnica anti-desmayo.

...oO(el poema és una m, però la meua inspiració no ho ha pogut evitar.. això sí, fet amb afecte :).. )
Eráse una vez un hombre a un piano pegado
que subió al escenario
y por el halo de su propia inspiración desbordado
cayó en la tarima desmayado.
Qué épica situación
el maestro nos ofrece
que tecleando con tanta emoción
nuestros aplausos merece.
No podría yo menos que ofrecerle
una solución que le libre de este tipo de hatos,
una solución que, en definitiva, lo desestrese.
Por eso el recuerdo de esta foto le regalo:
para que siempre se siente ante su piano
más tieso que un palo(*).
Ah, i, per desdejunar, sempre bons croissants,
no siga que et mareges de fam.
(*) Me refiero al tronco, a la columna vertebral. :twisted: